गावाचे समस्या

माझा गाव हा गडचिरोली जिल्हात भामरागड तालुक्यात अंतिम टप्प्यात नक्षालवादींचा आतिदूर्गाम भागात आहे. आणि त्या भागातील माणंसानी नक्षालवादींचा भागात आसल्यामुळे कमीत कमी शिक्षाणाचा महतत्वा कळत पण पूर्वीच्या काळात शिक्षाणाचा महतत्वा नसे. आता खूप शिक्षाणाचा महतत्वा आहे. मन्हूण आता शिक्षाणाला खूप महतत्वा दिले जाते. मन्हून आदिवासी लोकांना कमीत कमी शासनाचा नौकरी मिळतात. आणि नक्षालवादी भागात आसल्यामुळे सर्व लोकांना त्यांच्या  भागात आसल्यामुळे लोकांना गुप्तापणे रहावा लागतो. आणि आपल्या कडील लोकांनी जास्ता प्रामाणे शेतीचा व्यावसाय करतात. आणि त्या व्यावसायात शेतकरी जेवढा कष्टा करेल तेवढा शेतकरीला फळ मिळतो. आणि आता आदिवासी लोकांनी शासनाचा हातावर जात आहे. मन्हूण आदिवासी लोकांनी हळूहळू सुधरू लागत आहे. तरी पण आदिवासी लोकांना नक्षालवादि गावात येऊन लोकांना किंवा मुख्या म्हणजे गावातील मुख्या माणसाला ठेवतात. म्हणजे गावतला त्यांच्या काम करून देणारा. उदा त्याना जेवन नेऊन देणे.आशा प्रकारे नक्षालवादींचा कायद्यात रहावा लागतो. जर एखादा चूक आपण केलो तर काही करं नव्हे रे बबं. मन्हूण नक्षालांच्या गुलामावर आदिवासी लोक राहतात.

तरी पण आदिवासी लोक आंतिम भागात आसल्यामुळे सागळा त्या भागातील लोकांना नक्षालांच्या भीतीमुळे त्याच्या विरूद्धा ज कोणी असेल त्याच्याकळे गेला तर त्या माणसांना रात्री झोपलेल्या आसतात. तेव्हा नक्षालांनी येतात जो माणूस असेल त्याला पकडून नेतात. आणि त्याचा डोळयांना बांधतात आणि  खूप जंगलात फिरवतात. कोठेही कोणत्याही जागवर मरून टाकतात. म्हणून नक्षालांचा हाताखाली त्या कडील लोक राहतात. आणि माझ्या गावातील लोकांना त्या परिस्थिती करतात. म्हणूनच आपल्या कडील लोक नक्षालां पासून गुप्ता पणाने राहतात. आशा प्रकारे माझ्या गावातील समस्या आशा प्रकारे आहेत.  

                                                              नावः मनोज महाका                                                                                                                                        

माझा गावाबद्दल

        माझ गावच नाव पल्ली आहे. भामरागड, हेमलकसा आणि ताडगाव पासून नव किलो मीटर अंतर आहे.गावाचा चार ही बाजूत जंगल आहे. २००० मीटरावर एक नदी आहे. ती नदी भामरागडातून तीन नदीचा पाणी एकत्र येऊन ती नदी, माझ गावाच बाजूने वाहते. त्या नदीला इंद्रवती म्हणतात.  नदीचा पल्लीकडे छत्तीसगड आहे.

       गावात ८३ ते ८५ पर्यंत घरे आहेत.  २०० ते ३०० पर्यंत कलोक राहतात. गावात विजेची सोय आहे. गावात सर्व लोक एक जुटीने राहतात. सर्व लोक एकत्र युउन निरनय घेतात. गावात वेगवेगळ्या सन साजरा करतात. साजरा करताना प्रतेक गलीतल्या मानसांकडे वेगवेगळ्या काम सोपवल्या असतात.  गावातला सर्वात मोठा सन म्हणजे जत्रा होय. या सनाला वेगवेगळ्या गावाचे लोक बघायला येतात. याच दिवसी छत्तीसगळ मध्ये जतलू मध्ये साजरा करतात. गावातल्या मुलांसाठी आनंदाचा सन आह. तसा इतर सनात ही आनंद असतो पण या सनात इतर नवीन नातेवाइकांची ओलख होते. वर्षातून एकदा साजरा केला जातो. या जत्रात पुजारी माणसना आणि बायाना ७ ते १२ वाजे पर्यंत नचवतात. त बघण्यासाठी लोकांची गर्दी भरलेली असते.      

        माझ्या गावात शेती, पशुपालन, आणि भाजिपाला पिकवला जतो. भाजीपाला पिकवण्यासाठी गावाच माती छान आहे. गातले लोक भाजीपाला विकण्यासाठी भामरागडला आणि हेमलकसाला आनतात. गातल्या लोकाना भाजीपाला नेण्यासाठी खूप त्रास होतो, कारण दोन डोंगर चढून आणि डोकसावर भाजीपालाचा ओझ घेऊन चढावा लागते. बाया दर बुधवार आणि रविवारला आणतात. माणस सुधा कावळने आणतात. ताडगावला फार नेत नाही. दर बूधवारी ५० – १०० रूपयचा भाजीपाला वीकतात. त्यास पैसेने टिकट, मरची घेतात. आता थोडा प्रमाणात आधुणिक पधतीचा शेतीला सुरूवात करत आहेत.     

        गावात मुलांचा संघटना आहे, ते २००१८ ला सुरूवात केले आहे. सर्व मुलांनी निरन्य घेतले की गावात स्वच्छता, वेशन मुक्त करण्यासाठी आणि गावाला कसा स्वच्छता ठेवता येइल याचा निरनय घेतात. यासाठी दर महिण्यातून दोन वेळा रविवारचा दिवसी एकत्र येतात. गावात २० ते २५ अर्धवट शिकलेले मुल आहेत.         

                                                                                

                                                                   नाव: शकिल कोरसामी (वर्ग १० वी)

गावातील माणसे कसे राहतात.

माझा गावतील माणसे कशा राहतात.की ते आपला घरी राहतात.आणि ते दिवस भर काम करतात.

आणि  रात्री आपल्या घरी  येतात. माझे गावतील माणसे सवजन शेती करतात.

आणि आपला घर चालवतात. शेती करूण आपल किवां आपला  मुंलबाळन्य

शिकवतात असतात.आणि घर चालवत असतात .मुलगला सवकाही लागतो .ते गेवुन देतो

स्वतचा विचार करात नाही पण मुंलगचा विचार करत असतात.आणि माझे गावतील माणसे आढवडतुन

एखादा एका ठिकाणी म्हणजे गेंटुल मध्ये येतात. आणि   गावमध्ये काय करायचा ते विचार करतात.

सवजन १२ महिने शेतात काम करत असतात. १२ महिने स्वताचा विचार करत  नाही. आपला परिवारचा विचार करत असतात.

परिवार नाही. आपला गावच्या विचार करत असतात .महत्वचा म्हणजे आपला मुंलच्या खुप म्हणजे खुपच विचार करत असतात.

आपला मुंलच्या विचार असतात तेव्ह आपला जीवनच्या विचार करत नाही .आणि गावतील काही सण असतात तेव्हा सवजन

एकत्रा जागी येतात आणि खुप नाचतात ,मज करतात.आणि आपला विचार एकमेकान सागंतात आणि आपले मत दुसन्या

कंळवतात.सणच्य दिवसी घरोघरी जतात.आणि तेन्हा दारू काही देतात .असे प्रकारे मजज करत असतात .

आणि आम्हचा भागतील शेताकरी धान्य हा पिक गेतात. सर्व शेताकरी धान्य हा पिक  लावतात.

 

 

नाव ःअजय वेंळजे  वर्ग १० वा

शेती

शेती हे आधुनिक काळापासुन वेगवेगळ्या बियानचा शेती करत होते.

आधुनिककाळात जेव्हा शेती करत होते तेव्हा नांगर नव्हता म्हनून जमिनला पावडाने खोदून शेती करत होते.

काहीकाळापासून बैलांनचा वापर करून नांगरनी करयचा तेव्हापासून लोकांना शेती करयला खूप सोपा झाला

अनकी काहीकाळात वेगवेगळ्या प्रकरचा मसिनस आल्या आणि उदा.ट्कटरस असा प्रकरचा गाड्या आल्या

तसेच लोकाना शेती करयला खुप सोपा झाला आहे आणि वेगवेगळ्या प्रकरचा व्यवसाय करू लागले

उद.फळ्यानचा,गहू,वटाने,आणि ऊस इत्यादी प्रकरचा उत्पादन करत आहे म्हनून बाजारात वेगवेगळ्या

प्रकरचा फळ्यानचा किंवा कड धान्यांचा भरपू माल विकन्यासाठी बाजारात आणतात.

आणि म्हनूनच अपल्याला असा प्रकरचा फळे किंवा कड धाना खायला मिळतो. आणि हे सर्वा

अपल्या शरीराला खूप गरज आहे. म्हनून शेतकरी हा जगाचा पोशिंदा आहे.

                                                           दानसू पुंगाटी

                                                         रा. जुव्वी

वर्ग १० वा

आदिवासी लोक आपले पंरपरा नुसार चालत असतात

आदिवासी माणसावर आपली परंपरा सर्वात चांगली आहे. आणि हिच रीत वापरली पाहिजे .कोणतेहि वेळी असो किंवा कोणतेही अडचणीअसो पण माञ आपलीच रित वापरली पाहिजे.व त्यार्माफत आपली अडचण सोडवली पाहिजे.असे आपले भागातील लोक करत असतात.जसं,उदा.एक मूलगाला काही रोग झाला असेल तर आपली भागातील लोकसर्वात पहिले दवाखानात न नेता ते गावातील पुज्यारा कडे जातात आणि तिथं उपचार करतात .मला समजत नाहि ऐवडे अभ्यास करून डॉक्टर बनतात ते डॉक्टरला न दाखवता पुजारी कडे जाऊन ते उपचार कराले जातात. हे सर्व त्यांचे रूढी परंपरा नुसार ते करत असतात. म्हनून मी असा म्हणतो त्यांची रूढी परंपरा बद्दली पाहिजे. माझा मत असा आहे कि त्या माणंसामध्येकाही दोष नाही आहे. त्यांची परंपरा नूसार करत असतात. म्हनून मला वाटते कि त्यांची परंपरा बद्दली पाहिजे. आणि मला असे वाटते कि परंपरा बद्दली पाहीजे आणि त्यासाठी पहिले सर्व आदिवासी भागातील मूलांचा शाळेच्या मागावर लागले पाहिजे व गावा पर्यतं जाऊन दवाखानाची सोय केली पाहीजे. आणि त्या लोकांना सर्वा बाबतीत माहीती पोहचून दिले पाहिजे. नूसता सांगण्या ऐवजी त्यांना म्हणजे लोकांना गोळा करून सांगितले पाहिजे . त्यानां न सांगता दर्शवून सांगितले पाहिजे असे माझे मत आहे. नाव जय हावलादार  वर्ग १० वा   रा  भामरागड

भामरागड मध्ये शेती कसा करतात

भामरागडवर शेती कसे करतात आमच्याकडे एखदाच करतात व कसे शेतीचे उपयोग करतात तेस महित नही शहरात आणि गावात खूप परक असतो.शहरात दोन वेळ उप्बलध करतात.आणि आमच्याकडे एखदाच करतात. म्हणून आमचकडे उत्पादन कमी होत असतो. वआमच्याकडचे लोकांना महितच नसतो.की पाणी साठवता येत नाही.म्हणून शेतीचे उत्पादन होत .जर शेती कशे वापरतात हे जर महित असत.तसेही आमच्याकडे शेती खूप असतो.पण वापरत नसतो हे आदिवासी लोकांचे कंडीसन असतो.व शहरातच लोकांन टेकनिक असतो

.आदिवसी लोकांन टेकनिक नसतो.म्हणून आदिवसी लोक मागे असतात.शहरात शेती विकासीत होत राहते. गावात किंवा आदिवासी भागात मागे रहतात. परक आदिवासी लोक अशुद्दरूत असतो.शहरात शुद्धत असतात.हे परक आहे.शहरात वेगवेगळे व्यावसाय करतात. आदिवासी लोक एकाच व्यावसाय करतात.आदिवास लोकांना कुकुट पालन म्हणजे तेही माहित नसते. इकडचे लोकांन दोन व्यावसाय महित आहे. एक म्हणजे दारू व शेती हे सोळुन त्याना माहित आहे.तर दोस्तो आवडल तर वाच.माग सांग खरा आहे कोटा सांगा ?

            प्रत्यक्ष येउन बगा इकडचा शेती कशे वापरतात.व कोट वाटत असेल तर भामरागड गावात ये आम्ही दखतो.पावसळत ये तेव्हा तुमाल रियली बागात येईल.व वसंत ऋतु एखद ये.इकडचे काय करतात कशा वापरतात.कशा उब्पधन करतात. हे सर्व महित पवासळत किंव वंसत श्रुतूत महित होईल.या दोन श्रुतूमध्ये य.तुम्ही पकत आदिवासी भागा मध्ये जाहुन विचर व्यासय म्हणजे काय?या भागात अशिक्षित लोक राहतात. शिक्षणचा महत्व ही महित नही.

                                                                                                                    तुम्हाल आवडल likeकरा  

   अशोक पुसाली

    गावाःपेनगुडा

     ताःभमरागड

    जिःगचिरोली

माझा गाव

                                                         माझा गाव

माझा गाव मला खुप आवडते आणि गावाचा नाव झारेगुडा आहे.

आणि माझा गाव खुप छोटा आहे आणि लोक पन खुप कमी आहे. 

 आणि आपलाकडे लगणालाआणि वेगवेगळा खारीक्माला खुप कमी असातात.

पन गावात आपलेला थेवळा मझा येथ नाही आणि माझा गावात फकथ तीन भोरवेलआहेत.

आणि तीथून दोन भोरवेल करब होतात मघ आमाला पाणीसाठी खुप तकलिब होते.

मणुन आमाला अझुन एक भोरवेल आवि आहे आणि मी गावाला झावून मी माझा गावाचे लोकाना गोठूल मधे किवा कुटेही सागनार .

पण पहिला माझा घरचाना सागनार.पन मी गावात हे गोष्टी नकी मी सागनार आहे.

आणि लोकाना  मी झावुन सागनार थेवा खुप खुप खुशि होनार मग वाटनारकी आमचा गावात भोवेल आझुन एक नवीन भोरवेलआहे.

आणि आमचा गावात एक ते चैवथी परता शाळा आहे. आणि माझा गावा भाजुला दोन नदी आहे आणि थे नदीचा नाव परला कोटा आणि फामुल घताम हे दोन नदी मधे वेगवेगळा लोकानी तीथे आगोळीसाठी किवा कपडे धतनसाठी येतात.आणि गुरे डोरे पानी पिणासाठी येतात. मी माझा गावचा बदल दोन शब्द लीवून समात करतो.

माझा नाव ज्योती पुंगाटी 

वर्ग  १०  वी  रा =झारेगुडा